Ron van der Lem
Ron van der Lem (Foto: Hielco Kuipers)

Voorgoed wees

Ron van der Lem

Vorige week is redelijk onverwachts mijn pa overleden. Hij is zevenentachtig jaar geworden en heeft gelukkig vele jaren in gezondheid kunnen schitteren. Dat is een schrale troost, maar het verdriet is er niet minder om. Lezers die dit ook hebben meegemaakt, weten vast waar ik het over heb. Vele dagen na zijn vertrek heb ik met een onzichtbare steen op mijn hart rondgelopen. Bij verhalen en foto's van hem schoot ik telkens vol. Bij die rouwverwerking heb ik me geheel niet ingehouden. Ik heb het allemaal laten gebeuren. Na mijn ma is nu mijn pa voltooid verleden tijd. Ik ben wees. Je hoort wel eens dat de familiebanden verslappen bij het overlijden van pa en ma. Die ben ik inderdaad nu beiden kwijt, maar ik hoop met mijn zus en haar gezin nog vele fijne momenten te beleven. Erfeniszaken spelen soms een rol bij het uiteenvallen bij families. Wel, mijn pa had alles: behalve geld…. Ik vind het boeiend te zien hoe mijn naasten met dit verlies omgaan. Mijn kinderen en kleinkinderen bijvoorbeeld. Dat is hartverwarmend om mee te maken hoewel ze er allemaal anders reageren. Het brengt ons wel dichter bij elkaar en dat is mooi. Het meest bijzondere vind ik de uitingen van mijn oudste kleindochter. Dat is een meisje van zeven jaar; zij heeft al echt het besef van de dood, maar heeft ook nog een sprookjesachtige fantasie daarbij waar we als volwassenen ronduit jaloers op mogen zijn. Toen ze hoorde dat opa Bram was overleden, wilde ze vlak voor het slapen op de smartphone van haar ma toch nog een appje naar hem sturen. Nadat ze dat had gedaan, kwam het besef dat hij het niet meer zou kunnen lezen. Dat was niet teleurstellend. Welnee. Ze ging voor haar slaapkamerraam staan en hield de tekst op het scherm richting de sterren. Begrijpt u? Zo los je dat op! En haar kussen? Dat was opa Bram die nacht. Die liet ze niet los. Prachtig toch? Ach, het is niet veel anders hoe ik de eerste avond zonder hem reageerde. Ik zat op de bank in de huiskamer en sloot mijn ogen. Als ik ze nu opendoe, zo redeneerde ik, blijkt dat alles maar een boze droom is geweest.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden