Burgemeester Frans Buijserd op bezoek bij Dammes van der Vlugt en Leny van der Vlugt Molkenboer. Foto: José Vlug
Burgemeester Frans Buijserd op bezoek bij Dammes van der Vlugt en Leny van der Vlugt Molkenboer. Foto: José Vlug (Foto: José Vlug)

Een diamanten paar in Langeraar

José Vlug

Melk van Dammes: een begrip

Dammes van der Vlugt(88) en Leny Molkenboer (84) trouwden op 27 augustus 1959 in Sassenheim. De liefde bloeide op aan de voordeur van Leny's ouderlijk huis, waar Dammes elke dag met melk aan de deur kwam. In Langeraar bleek er een ventwijk beschikbaar en hij vond daar een kosthuis. In de F.J. Nuyenstraat begonnen ze na hun trouwen een zuivelhandel. Leny stond in de winkel, Dammes ging met zijn ponywagen venten.

Langeraar - Dammes werd geboren in een boerengezin. "Er waren twaalf kinderen, waarvan tien jongens. Niet iedereen kon boer worden." Voor Dammes was de beroepskeuze snel gemaakt. Hij werd, net als twee broers, melkboer. Melk was, zo vlak na de oorlog, een gewild product en: "Een boer moet zeven dagen werken, een melkboer maar zes!"

Leny ging na school werken op een atelier waar babykleding werd gemaakt. Toen ze samen toekomstplannen maakten voor Langeraar stapte ze over naar een kruideniers.

Heel trots zijn ze op de twee dochters die ze kregen en op hun kleinzoon en -dochter. "Die schatten," zegt Leny en dat komt uit de grond van haar hart. Dammes grapt nog even dat zijn ouders twaalf kinderen en 42 kleinkinderen hadden. "Ik moet er niet aan denken!" zegt zijn vrouw.

"Drie slaapkamers van de vier slaapkamers stonden vol met levensmiddelen," herinneren de dochters zich. "De kinderen op school dachten dat onze achternaam Dammes was, want iedereen zij altijd 'Ik ga even naar Dammes' in plaats van naar de Emha."

Aanvankelijk mocht er alleen zuivel verkocht worden, daarna volgden flesjes koffiemelk en frisdrank. "Drie flessen Riedel voor 1 gulden." Zo'n aanbieding vergeet je niet.

In de zomer was er weinig tijd voor vakantie, maar dat werd helemaal goedgemaakt door de wintersport. Aan het skiën in Oostenrijk hebben ze mooi herinneringen. "Twee jaar geleden ging je nog van de zwarte piste!" zegt een dochter. Haar vader denkt dat het wel wat langer geleden is.

Eind jaren '70 kwam de eerste echte winkelwagen en de zaken gingen goed. In 1980 stopten ze met de winkel, en verhuisden naar De Kamp. De huis aan huiswinkel bleef over.

Leny naaide de kleding voor haar dochters, breidde en handwerkte. "En ik maakte lekker eten als de mannen van het fietsen terugkwamen." Helaas kan dat niet meer door de Parkinson. Sinds twee jaar woont zij in de Aarhoeve, wat gelukkig op loopafstand is. Met de rolstoel haalt Dammes haar vier keer per week op. Dan eten ze samen en zitten in de tuin.

Dammes is een echte sportman. Hij verdiende drie kruisjes van de Friese Elfstedentocht, fietst rustig even naar Zeewolde om bij zijn dochter een kopje koffie te drinken en toert elke zondag zo'n 50 kilometer met de trimclub. "Ik zou nu niet meer gaan schaatsen, hoor," zegt hij, maar zijn dochters betwijfelen dat.

Meer berichten