Karin legt Ron de fijne kneepjes uit.
Karin legt Ron de fijne kneepjes uit. (Foto: Camaro)

De winkel die de polder echt ademt

Ron van der Lem

Werken als een ware Castelijn

Tegenwoordig kom ik weleens onaangekondigd binnen bij mijn vermeende nieuwe werkgevers voor één dag. Zo ook op deze druilerige zaterdagmiddag.

Rijpwetering - Het is een drukte van belang in de landwinkel Castelijn. En voordat ik me tot de eigenaars wend, loop ik nieuwsgierig door de winkel zelf. Die ziet er tegenwoordig nog sfeervoller uit dan 'vroeger'. - Ik kom hier al meer dan twintig jaar, begrijpt u? - Ik zie in de mooie stallingskasten allerlei zuivellekkernijen van deze streek. Varianten van Boerenjongens op sap (denk daar bij vooral niet aan bierdrinkende pubers van hier) en de heerlijkste advocaatsoorten en mosterds. Als ik even later aan de beurt ben bij vakantiekracht Sterre Bredewold (ze vermoeden hier een klant voor zich te hebben), word ik na een korte uitleg geleid naar de commando-centrale van het bedrijf, ehh, ik bedoel de huiskamer van Leon en Karin Castelijn, mijn bazen voor vandaag.

Ik hoef mijn CV niet aan ze voor te leggen. Ze kennen mijn tekstuele klappen van de zweep. Het ANB ligt namelijk prominent bij de ingang. Ik krijg mijn instructie als werknemer aan de eettafel. Bij het voorstellen, krijg ik dit te horen: 'Wees een kastelein, maar dan zonder kroeg…' Ook ome Kees, broer van de oud-eigenaar Henk Castelijn, zit met glimoogjes mee te luisteren en maakt vileine grapjes. Diep in de tachtig is hij, maar qua geest nog net zo scherp als de messen die ik straks moet hanteren om de Goudse kazen door te snijden in de winkel.

Op mijn vraag hoe de toekomst van het bedrijf er uit ziet, begint Leon met een veelbetekenende zucht. "Of mijn kinderen het bedrijf gaan overnemen over een jaar of vijf is nog maar de vraag. We zien wel hoe het loopt. Tegenwoordig is het bedrijfsgedeelte ook minder leuk dan vroeger. De lage melkprijs, de quota's en de verscherpte regelgeving maken het werk minder." Karin, die het winkelgedeelte bestiert knikt en voegt toe: "De omgang met de dieren, het echte boerenleven, dat is waar je het voor doet. Het maken van biest dat gezond is bij ziektes als kanker. Dat soort dingen. Het is gezond door zijn antistoffen en doordat het licht verteerbaar is. Mensen die ziek/misselijk zijn van chemo verdragen dan vaak wel biest."

Ze hebben een gesmeerde taakverdeling. Leon achter de schermen actief en op het land. Karin runt de winkel. De twee kennen elkaar al van jongs af aan, hebben op de lagere school bij meester De Vrind nog bij elkaar in de klas gezeten. En Karin draaide al snel probleemloos mee in het bedrijf. Leon is zestig en kijkt niet al te ver voor uit. "Vakanties?" vraag ik kortaf. "Een aantal keer per jaar lange weekends, maar nooit ver weg," laat Leon weten. Maar genoeg gepraat. Werk aan de winkel! Ik word achter de balie gedropt en mag pondjes afsnijden van de smeuïgste Goudse kazen die je maar kan voorstellen. Nooit gedacht dat ik ooit ook tegen mijn klanten (zelfs uit Italië) moet zeggen: "Het is een onsje meer, mag dat?"

Werken bij Castelijn

De afgelopen week heeft onze mobiele correspondent, die vent met inmiddels honderden fietskilometers in de benen, zijn werkheil gezocht bij een van de bekendste winkels van de gemeente: landwinkel Castelijn in Rijpwetering. We zijn benieuwd wat hij daar heeft beleefd.

Toekomst?

Leon ziet zich nog zo'n vijf jaar dit werk doen. En dat betekent voor hem en zijn vrouw Karin zeven dagen per week omstreeks half zes uit de veren om de dames in de stal van dienst te zijn.

Meer berichten