Ron van der Lem
Ron van der Lem (Foto: Hielco Kuipers)

Hans en een Grietje

Bij ons in het gezin is iedereen terug van vakantie. Mijn kleindochter van zeven wilde na drie weekjes Frankrijk graag bij haar opa en oma slapen. Ze mocht tussen mijn vrouw en mij in liggen. Het was op haar verzoek. Het is denk ik de laatste keer geweest. Eens houdt het op, er is een symbolische leeftijdsgrens.

's Ochtends op zondag volgde er het vertrouwde ontbijt op bed. Dat vond de kleine dame uiteraard ook reuzeleuk. Harde bolletjes, eitje en een smoothie. Bij zulke momenten ontstaan ook de diepere gesprekken. Over het sprookje Hans en Grietje bijvoorbeeld. En dat dat eigenlijk een heel spannend en gemeen verhaal is. Over uit te hongeren kinderen in een kooi. "Hans, steek je hand eens door de tralies…" Door vanuit het perspectief van een zevenjarige zo'n sprookje te analyseren, besef je ineens terdege het horrorscenario van Grimm, de sadistische (op)schrijvers ervan. Dat Grietje iemand moet vermoorden om haar broertje te redden.

Nou, nou, laten we het hier etend met de kussens in de rug maar over iets anders hebben. Of ik nog wel eens in de krant sta, vroeg mijn kleindochter. "Eh ja," was het antwoord. "Als je in de krant staat, kent iedereen je," zei ze. "En dan willen ze allemaal met je spelen." En dat wil je soms niet, meende ze. "Eh ja," was mijn weifelende antwoord. Nou, dat gaat zij later nooit doen, vertelde ze. "Maar wat ga je later dan wel doen?" vroeg ik. "Uitvinder worden," was het antwoord. Dat is een mooi beroep, meldde ik haar. Bij haar thuis, zo weet ik, hangen er tekeningen van plasticvretende robots. Zeer innovatief, kan ik u verzekeren. Patenten zullen binnenkort aangevraagd worden…

Toen volgde er spontaan een heerlijke knuffel net voor we ons gingen wassen. "Knuffel je ook zo heerlijk met je kleine zus?" vroeg ik met enige hoop. Ze dacht hier lang over na: "Ja hoor, maar haar pesten doe ik ook!" Ja, ze verstaat ook al de kunst van het relativeren.

Meer berichten