Ron en Murat bij de naaimachine.
Ron en Murat bij de naaimachine. (Foto: Camaro)

Kleren repareren verbroedert ons

Ron van der Lem

Werk als doel van het leven

Uw correspondent op de fiets gaat deze week een uitdaging aan. Hij heeft zich voorgenomen random, willekeurig, een bedrijf te 'overvallen' met het aanbieden van zijn diensten. Wekelijks werkt hij voor een lokaal bedrijf of organisatie, maar dan is de doelgroep al bekend. Nu dus niet.

Roelofarendsveen - Na wat heen en weer racen valt zijn oog op Perfecto op het Noordplein, middenin in de metropool genaamd Roelofarendsveen. Van der Lem stapt van zijn stalen ros en gaat naar binnen bij de kleermakerij/stomerij met deze tot de verbeelding sprekende naam.....

Achter het loket staat Murat Bal, althans zo stelt hij zich een beetje verlegen aan mij voor. Met horten en stoten leg ik mijn missie voor deze dag uit. U als lezer begrijpt meteen dat 'Murat' niet bepaald Veens klinkt en dat klopt. Murat Bal komt uit Turkije, niet ver van Istanbul. Zodra hij instemt met mijn stageperiode bij zijn bedrijf, schakelt hij per telefoon voor de zekerheid een tolk in. Dus terwijl ik met Murat praat, tettert er regelmatig een meneer mee aan de andere kant van de lijn, in dit geval Alphen. 'Bal' klinkt Nederlands, maar Murat verzekert me dat het niets met sport te maken heeft. In Turkije heet je dan 'Olie' van je achternaam.

Op deze maandag in de vakantieperiode is het een drukte van belang in de zaak. Ons gesprek en werk worden om de haverklap onderbroken. Dan staat er weer een meneer voor het loket met kapotte schoenen, dan weer een aardige dame die vijf huizen verder van mij woont en zelfs Ellen Knoester uit de mooie stad Den Haag is van zins een kledingstuk te laten repareren. Een goede band opbouwen met de klant hoort erbij in de middenstand, dus al snel pak ik het gesprek over en praat met Ellen over de discotheek De Marathon. Ondertussen zie ik Murats ogen tollen, die is afgehaakt.

Nadat deze klant de zaak heeft verlaten, pakken we weer letterlijk en figuurlijk de draad op. Murat legt me uit hoe een naaimachine werkt en dat valt niet mee. Even heb ik het gevoel dat ik op een brommer zit en geen idee heb hoe ik gas moet terugnemen. Maar als ik de schijn wek dat ik het naaien onder de knie heb, praten we als ware mannelijke collega's over belangrijke zaken als voetbal. Murat was een talentvolle linkspoot, zo vertelt hij. Jarenlang ook in Leiden gespeeld bij Golsport. Fan van Galatasaray en hier in Nederland is hij voor Ajax.

Murat woont al zo'n vijftien in Nederland. Vanaf zijn negende is de naaimachine geen vreemd apparaat voor hem. "Het werk is alles voor hem!" verzekert ook zijn vrouw Ilknur mij als zij even later komt helpen in de winkel. Ilknur spreekt trouwens perfect Nederlands en dat kan Murat helaas nog niet. "Ja, de gewone praatjes met de klant uiteraard wel," legt hij uit. Echter, wanneer hij mij meerdere malen 'sjeker' aanbiedt bij een bak thee valt maar niet het kwartje bij me dat hij 'suiker' bedoelt. We moeten beiden lachen om het misverstand. Murat is pas een paar maanden werkzaam in deze zaak. Die is namelijk van eigenaar veranderd. "Maar de mensen zijn hier heel vriendelijk. Echt een dorp. Het is anders dan Alphen, laat staan Amsterdam of… Den Haag!" Nee, meneer Bal is een echte vakman. Hij werkt ook voor grotere bedrijven als Van Uffelen (maatpakken) en werkte in het verleden voor V&D en C&A. Ik heb diep respect voor deze hardwerkende man!

Aparte opdrachten

"Af en toe komen er aparte opdrachten," verzekert Murat mij. "Bezitters van antieke auto's bijvoorbeeld. Dan is de bekleding van een autostoel kapot of de bekleding van een bootstoel. Dat gebeurt ook!"

Zes dagen aan het werk

Murat werkt zes dagen per week. Het is het doel van zijn bestaan. Als hij een miljoen euro zou krijgen, wat deed hij dan? Hij antwoordt dat hij een grote winkel zou beginnen om nog meer diensten aan te bieden. "Geen villa in Istanbul?" vraag ik. "Geen villa in Istanbul!"

Meer berichten