Elisabeth Larsen.
Elisabeth Larsen. (Foto: )

Gedicht: Ze noemen het emigreren

Ze noemen het emigreren

Ik noem het verhuizen.

Ze noemen het afscheid

Ik noem het omarming

Grenzen zijn denkbeeldige lijnen

Die ons een vals gevoel van veiligheid geven

Ze geven ons het idee ergens bij te horen

Waar anderen niet bij horen

Èen idee dat iets van ons is en niet van hen

Regels, lijnen en kaders hebben mij nooit gebonden

Open oneidige vlaktes met eindeloze mogelijkheden

Duizend zielen en meer

Alles omarmen dat niemand durft te kennen

Afscheid bestaat niet

Want afscheid nemen doe ik niet

Een ieder in mijn hart

Een ieder vol met liefde

Vrij gevlogen om weer weder te keren

En in jou armen de vrijheid te mogen vinden

De horizonten van heden en verleden

Vloeien samen om de toekomst te creëeren

Ik noem het houden van.

Elisabeth Larsen

Meer berichten