Foto: Pieter Wagenaar

Festivalvoetbal

Marie-José Verweij


Het is druk op het veld. Misschien vanwege de band die speelt, maar dat kan ik me eigenlijk niet voorstellen. Het duurt nog maar een half uur, voordat ze gaan beginnen aan de wedstrijd: onze Oranjevrouwen.

Terwijl ik in mijn uppie een plek zoek met goed uitzicht op het grote scherm (de mannen zijn ergens in een tent naar een bandje luisteren) vraag ik me ineens af of de band op het reusachtige podium voor me wel op tijd klaar is met optreden. Ik kijk om me heen en zie tot mijn opluchting groepjes fans met oranje shirts en nepsnorren. Opgelucht ga ik op de grond zitten. Komt wel goed, denk ik terwijl ik mijn oranje (!) oordopjes iets verder in mijn oren duw.

Half luisterend naar de muziek kijk ik om me heen om een schatting te kunnen maken van het percentage mensen dat na het optreden blijft plakken om de finale te kijken. 70% vervolgt hun weg naar een ander optreden, gok ik. Hieronder vallen sowieso de buitenlandse bezoekers van het festival, die geen direct belang hebben bij winst voor Nederland. Althans: geen persoonlijk belang. Een indirect belang overigens wel, want niemand wil zijn festival afsluiten met een stel chagrijnige Nederlanders.

Ik besluit alvast mijn humeur niet te laten verpesten als Nederland verliest. Makkelijk praten nu ik nog steeds niet volledig in de WKsfeer zit.

Het is voor mij nog steeds wennen: vrouwenvoetbal op dit niveau. Eigenlijk is het veelal niet om aan te gluren.
Passes komen niet aan, het tempo ligt laag en wij vrouwen zijn net iets te sociaal binnen de zestien meter. 'Nee, doe jij maar' of 'schiet jij nu naar een keertje, Jackie'. Je hoort het ze bijna zeggen.

Doet me denken aan mijn hockeycarrière. Ook wij gaven de bal voortdurend af vlak voor het doel van de tegenstander, waardoor scoren een unicum werd. Het enige verschil is dat de Oranje Leeuwinnen alles tot nu toe hebben gewonnen en dus toch aan scoren toe weten te komen.

Laat het vandaag dan ook maar zo zijn: middelmatig voetbal, de bal regelmatig weggeven aan de tegenstander, maar wel gewoon scoren. Dan kan ik-samen met de andere duizenden mensen op dit veld-juichen voor 'onze' meiden en kom ik alsnog in de WK sfeer!
 

Meer berichten