Ron van der Lem
Ron van der Lem (Foto: Hielco Kuipers)

Wakker worden

Ron van der Lem

Wakker worden voordat de wereld dat doet, is zo heerlijk. De wekker voor zijn. De wekker verslaan. De wekker op zijn nummer zetten. Uit bed stappen. Badjas aan. Even wat overtollig blaassap uitpersen.

En dan naar de de achterdeur. Die openen. Het schemert ochtendlicht. De wereld droomt nog na. Het geluid van duiven en merels klinkt. Het eerste licht maakt de tuin en jouw dag langzaam zichtbaar. Een roodborst voelt zich betrapt en verbergt zich in een struik.

Jij, hup naar de keuken. Sterke koffie zetten. Boterhammetje roosteren. Roomboter en aardbeienjam erop. De poes staat voor haar bakje met een vragende blik te wachten terwijl dat ding nog half vol is. Een jongere uitvoering van mij heeft gisteravond zijn rotzooi niet opgeruimd. Ik zie een spoor van bierfles, chipszak en tosti- restant die identiek is aan de dag daarvoor.

Is de ochtendkrant al in de bus? Ja, ik lees dat iemand van Forum ruim gedeclareerd heeft in deze boreale wereld, waarin een leefbaar milieu hem te duur is. Daarentegen wil burgemeester Halsema in een opruimwoede alle benzinegeurtjes uit haar stad hebben op termijn.

Ik ga in de tuin zitten. De poes springt op schoot. Haar gespin klinkt nu extra hard.

Oh.. Ik hoor iemand van boven naar beneden komen. Iemand met een stem. Dag rust. Ik denk dat ik mijn bed weer voor fftjes induik. Voor een kwartiertje. Of twee. Ik werk me de trappen op alsof ik er een werkdag op heb zitten. Maar ik voltooi de missie. Dan lig ik hoogstens tien minuten weg te dommelen als de wekker gaat.

Meer berichten