Marie-José Verweij, portret,
Marie-José Verweij, portret, (Foto: Pieter Wagenaar)

Cashewnoot

Door Marie-José Verweij

Er zijn vragen waarvan ik nooit had verwacht dat ze ooit aan mij gesteld zouden worden. En dan heb ik het niet zozeer over politiek geëngageerde vragen als: 'Eet jij dan nog vlees joh? of 'Echt? Reis jij nog met het vliegtuig? Die vragen wennen vanzelf. Sterker nog: ik ben wel benieuwd naar de toekomstige vragen. Wellicht iets van: 'goh, drink jij nog koffie? Weet je wel hoeveel water er verbruikt wordt voor de productie van een kop koffie? Of 'Geniet jij nog van een ijsje? Je weet hoeveel elektriciteit er nodig is voor het koel houden van de diepvries toch?'
Ook aan die vragen zullen we op den duur wel wennen.

Nee, ik doel op vragen waarvan je echt niet verwacht dat ze je ooit gesteld zouden worden. In geen duizend jaar. Iets dat mij laatst overkwam toen ik inviel op de Islamitische basisschool An Noer.

'Zit er nou een cashewnoot in je haar?', klonk het die dag achter me terwijl ik door de gang liep op weg naar het klaslokaal. Ik vertraagde mijn pas en draaide me om naar mijn collega. 'Cashewnoot?', vroeg ik aarzelend. Maar nog voordat het woord mijn mond verlaten had, flitsten de beelden van die ochtend razendsnel aan mij voorbij. Schooltas. Een geopend zakje cashewnoten. Haarclip. Een ongemakkelijk gevoel bekroop me. Snel trok ik de clip uit mijn haar en inderdaad: een glimmende cashewnoot had zich tussen mijn haarclip gewurmd. 'Naja zeg, je hebt gelijk!', riep ik vol ongeloof. 'Ik had het vanmorgen al gezien, maar ik dacht dat het zo hoorde', zei mijn collega lachend terwijl ze verder liep.

Grijnzend liep ik de klas in, opgelucht over het feit dat het slechts een cashewnoot was die uit mijn haarclip stak. Iets dat naar mijn weten nog wel schaamteloos gegeten mag worden. Vooralsnog.

Meer berichten