Ron van der Lem
Ron van der Lem (Foto: Hielco Kuipers)

Tatoeages op mijn ziel

Ja, ik heb tatoeages op mijn ziel: belevenissen die in je hart kerven. U hebt ze ook wellicht. Maar ik wil er van af.

Dat is trouwens een trend, dat weghalen van tatoeages. Het is ook een pijnlijk gebeuren, heb ik vernomen. Vooral wanneer je ze tastbaar op je huid hebt. Maar je moet volgens mij wel een heel dikke huid hebben als je geen tatoeages hebt op je ziel. Volgens mij loopt iedereen ze op.

Ten eerste word je geboren in een schilletje waar je zelf niet om hebt gevraagd. Wie weet vind je jezelf te wit of te zwart. Of te rood of te liberaal. Of je neus is te groot en je borsten te klein. Maar meestal vinden anderen dat. De meeste tatoeages op je ziel krijg je dan ook door anderen. Die anderen hebben iets op jou aan te merken en brandmerken je. Bij mij is dat ook het geval, al kom ik er genadig van af. Op een gegeven ogenblik word je ouder en vervagen die tatoeages zelfs. Laat dat met name voor de jonge lezer een troost zijn.

Tja, een pistool op je linkerwang wordt vaak niet als een visitekaartje onderkend

Wat dat betreft zijn de brandmerken op de huid hardnekkiger. U kent Mitchell? Deze knul was aangenomen bij de vuilnisophaaldienst, maar kon op zijn eerste werkdag alweer vertrekken omdat de voorman geen prijs stelde op een vuilnisman met vervaarlijke tattoos op zijn gezicht en hals. Tja, een pistool op je linkerwang wordt vaak niet als een visitekaartje onderkend. Wat dat betreft zou ik een pen moeten laten tatoeëren door Henkie Schumacher, want dat hoort bij dit vakgebied. 'Het puntje van een scherpe pen is 't felste wapen dat ik ken.' Wijze woorden ooit van Constantijn Huygens. Ik wil geen tatoeages meer op de ziel; ik verdedig me met mijn pen!

Meer berichten