Foto: Pieter Wagenaar

Conflictvermijdend gedrag

Column door Marie-José Verweij

De mensheid is grofweg te splitsen in twee groepen. Aan de ene kant de groep mensen die zonder al te veel moeite alles voor elkaar krijgt en aan de andere kant de groep mensen die ervoor zorgt dat de ander alles voor elkaar krijgt. Ik behoor duidelijk tot die laatste groep en vind het dan ook fijn (soms) belangeloos dingen voor anderen te doen. Maar geloof me: ook ik heb mijn grenzen.

Zoals vorige week op de sportschool, waar ik samen met een goede vriend besloot 2018 sportief af te sluiten door het volgen van een groepsles. Al kletsend stonden we op blote voetjes in de zaal te wachten tot de les begon. Voor de vorm zwaaide ik wat met mijn armen in de rondte om warm te worden, toen ik ineens achter me hoorde: "Kan jij misschien even daar gaan staan? Dan heb ik wat meer ruimte." Verbaasd draaide ik me om en zag ik dat er zich een vrouw achter mij gewurmd had. Pal tussen mij en de muur in met inderdaad een nogal beperkte bewegingsruimte.

Sociaal als ik ben snelde ik direct naar de plek die zij voor mij in gedachte had, in het midden van de zaal. En al terwijl de woorden "Ow, tuurlijk. Sorry", mijn mond verlieten, voelde ik de irritatie opborrelen. In de eerste plaats omdat ik me liet wegzetten door iemand die kennelijk vindt meer recht te hebben op de plek achterin terwijl ik daar nota bene eerder stond, maar meer nog omdat ik geen enkel weerwoord had. En ook omdat het me verbaasde dat ik me weer heb laten verrassen. Je zou zeggen dat je op een zeker moment alle asociale situaties wel een keer voorbij hebt zien komen, maar toch stond ik weer perplex.

Dus daar hing ik dan, op z'n kop in een downward facing dog vol opgekropte emoties. En uiteraard popten nu de beste tegenreacties op in mijn hoofd. Een seconde of twintig te laat, helaas.

Tussen mijn benen door bekeek ik de vrouw en beeldde ik me in dat ik iets had gezegd als 'Ga daar lekker zelf staan', 'Voel even aan je voorhoofd' of 'Wat denk je zelf?'. Allemaal zinnen die niet bij mijn persoonlijkheid passen en me al de zenuwen bezorgen als ik eraan denk deze ooit in het openbaar te moeten gebruiken.

Ik zuchtte. Gewoon maar snel herpakken en mijn humeur niet verder laten beïnvloeden, nam ik me voor. Ik concentreerde me op de les en terwijl ik de meest uitdagende rek- en strekoefeningen deed, troostte ik mezelf al snel met de gedachte dat ook deze mevrouw vast een paar goede voornemens voor het nieuwe jaar heeft.

Meer berichten