De mannetjes en de vrouwtjes zagen er uit als grote herten. De rendieren droegen een groot deel van het jaar allemaal een gewei.
De mannetjes en de vrouwtjes zagen er uit als grote herten. De rendieren droegen een groot deel van het jaar allemaal een gewei. (Foto: )

Alle vrijheid voor de Rendieren. De klus is geklaard!

Razendsnel daalde de Kerstman met zijn slee en rendieren neer uit de blauwe lucht. Het zat er op. Hij was bijna overal geweest. De grootste klus was voorbij. De rendieren dachten er ook zo over, want zij zetten hun ranke poten al schrap voor de landing. Ze naderden nu in snel tempo het Finse stadje Lainio, de plaats waar het sneeuwhotel op hen wachtte.

Elk jaar opnieuw bouwden de mensen hier een hotel van sneeuw en ijs met de prachtigste meubels en afbeeldingen uit een verre, ongelooflijke wereld. Hier verdween de uitgewerkte Kerstman steeds weer, op weg naar huis, waar dat dan ook mocht zijn: Noordpool, in Groenland, in het Finse stadje Rovaniemi. Zelfs de rendieren wisten het niet, want zij gingen niet mee met hun baas.

De Kerstman was erg verdrietig over het afscheid. Hij had de tranen in zijn ogen staan en dacht aan de acht prachtige trotse dieren die voor zijn slee liepen. Ze waren heel bijzonder. In Rusland, heel Scandinavië, IJsland, Groenland, Canada woonden rendieren maar deze acht dieren kwamen uit... Nederland. Hij had ze daar gehuurd, juist omdat hij de dieren daar niet had verwacht!

De meeste rendieren leefden in Finland. Daar trokken grote kudden door de toendra en het bos, in alle vrijheid ook. Ze waren vooral de baas in de periode waarin de kinderen klein waren, om ze te beschermen. 'Zo zou het bij mensen ook moeten zijn', dacht de Kerstman.
Maar niet alles was perfect. De dieren mochten dan wel vrij rondlopen, ze waren het eigendom van de Lappen, Sami zoals zij zichzelf noemden. Zo had de Finse overheid dat bepaald. De Lappen aten het vlees en maakten kleren van de huid. Dat gebeurde wel steeds minder, ook de Lappen kwamen geregeld bij winkelketens. Zij zaten nog maar zelden op een door rendieren getrokken slee. Ze raasden liever met sneeuwscooters rond!

Voordat de Kerstman in het hotel naar binnen stapte, aarzelde hij even. Verdrietig keek hij naar zijn acht kameraden die hij nu weer moest achterlaten. Met grote, trage stappen ging hij naar binnen. Hij verdween helemaal. Zonder dat iemand het door had vertrok hij in kleding zoals de Lappen die droegen en begon hij aan een grote wandeling naar een stadje in Rusland waar hij als Djed Maros, Vadertje Vorst, de laatste cadeau's uitdeelt op 31 december. Als toegift deed hij dat ook nog Oekraïne. De Kerstman kon een glimlach bij die gedachte niet onderdrukken. Dan kon hij naar huis in het stadje, omgeven door een groot toendragebied. Rondom zwierven rendieren die hij niet wilde betrekken bij het jaarlijkse feest. Hij liet ze liever in vrijheid ronddwalen. Die vrijheid waren de Nederlandse rendieren toch al kwijt, dus konden ze maar beter feestvieren!

Meer berichten