Logo alphensnieuwsblad.nl


Marie-José Verweij, portret
Marie-José Verweij, portret

Pak gerust!

Column door Marie-José Verweij

Ken je dat? Ogen die quasi-nonchalant over je bord schieten, terwijl je net je laatste stukje vlees (expres bewaard tot het einde) wilt opeten. Het trommelgeroffel in je hoofd verstomt gelijk. Weg geniet moment. Begrijp me goed. Ik kan over het algemeen ontzettend goed delen met anderen. Mijn irritatie niveau loopt echt niet op tot die van Joey Tribiani in de serie Friends die nog geen patatje wil delen met zijn date.

Maar toch zijn er wel eens momenten (puur voedsel gerelateerd) waarbij ik denk 'potverdikkie'. Zo ook wanneer ik op een feestje ben en op het punt sta een hap van mijn taartje - hallelujah - te nemen, wanneer iemand mij ineens aankijkt met een blik van zou je dat nou wel doen? Mezelf met mijn gebakje opsluiten op het toilet is dan eigenlijk wat ik dan het liefst zou willen doen, maar dat is een beetje raar.


Je niet zoveel aantrekken van de ander is natuurlijk een veel betere oplossing, maar dat vind ik niet altijd makkelijk. Dat andere mensen dat wel kunnen, vind ik ontzettend knap.

Risico bij deze mensen is wel dat ze kunnen doorslaan en werkelijk waar alles in hun mond proppen in het bijzijn van anderen. Je merkt aan de reacties van omstanders dat de sociaal acceptabele grens al vrij snel bereikt is. Voor je het weet, word je gezien als één of ander cookiemonster.


Zo was daar vroeger mevrouw Snoepkont, een vaste klant van de supermarkt waar ik werkte. Mevrouw had er haar dagelijkse ritueel van gemaakt alles te eten wat maar los en vast zat. Geen proefbordje was bij haar veilig. Ze hobbelde continue van de ene versafdeling naar de andere en als ze dacht dat niemand keek, pakte ze snel een handvol kaas, hamblokjes of stukken koek om vervolgens met een rotgang tussen de schappen te verdwijnen om met volle mond een nieuwe strategie te bedenken voor haar volgende graai poging. Dat kaas en koffie in de basis niet zo lekker combineert scheen haar niet te deren. En dat ze bij elk supermarktbezoek meer geld van mijn baas opat dan daadwerkelijk uitgaf aan boodschappen, kennelijk ook niet.

Het stelselmatig verstoppen van de proefbordjes wanneer we haar signaleerden, bleek de enige oplossing om haar te redden van obesitas en mijn baas van een faillissement. Na twee weken gaf ze het op. Arme mevrouw Snoepkont.


Gelukkig voor mij (ik hou ook nogal van snoepen) is er tegenwoordig op elk feestje ook groenvoer te vinden. Hartstikke lekker natuurlijk en bijkomend voordeel is dat geen mens mij jaloers of verontwaardigd aankijkt wanneer ik een schijfje komkommer in mijn mond stop. Enne… geen zorgen hè: pak gerust!


Reageren op deze column? Stuur uw bericht naar info@verweijcopywriting.nl.

reageer als eerste
Meer berichten




Shopbox