Logo alphensnieuwsblad.nl


Foto: Michael Hofhuis

Lankhaar is terug op het voetbalveld

''Ik heb er onwijs veel zin in om hier wat op te bouwen. Misschien is het wel een opstapje naar een baan als hoofdtrainer ergens, maar als het klikt kan het zomaar zijn dat ik hier over vijf jaar nog rondloop.''

Joop Lankhaar voetbalde in zijn jeugd, vanaf zijn vijfde, bij AVV Alphen. Als verdediger viel hij op en Alphense Racing Club haalde hem daar op zestienjarige leeftijd weg. De ARC speelde toen in de derde klasse, maar werd met Joop in de defensie en met o.a. de gebroeders Oosterlee in het team gelijk kampioen.

Ook elders herkende men zijn talent als verdediger en ADO Den Haag werd na een jaar ARC zijn eerste profclub. ''Ik was zeventien jaar toen ik onder trainer Rob Baan mijn debuut in het eerste maakte. Van hem heb ik heel veel geleerd. Ik kom nog regelmatig bij ADO, een heel mooie club.''

Na drie jaar Den Haag volgde een dienstbetrekking in België. Racing Mechelen en later Lierse SK waren destijds topclubs in Belgie. ''Ik heb zeven jaar in België gewoond en dat waren mooie jaren. Belgen zijn heel aardige mensen. Als je eenmaal hun vertrouwen hebt zijn ze echt super.'' Aad de Mos was bij Racing Mechelen zijn trainer en een van zijn teamgenoten was Benny Wijnstekers.

In Belgie groeide Lankhaar, getrouwd met zijn jeugdliefde en vader van twee dochters, uit tot een meer dan betrouwbare verdediger. Dat had ook Rinus Michels in de gaten en die nodigde hem op een gegeven moment uit voor de selectie van het Nederlands Elftal. ''Ik was toen eenentwintig en speelde op 16 december 1987 in Rhodos mee in de kwalificatiewedstrijd voor het Europees kampioenschap tegen Griekenland. We wonnen met 3-0, maar Oranje had zich al gekwalificeerd.

Ronald Koeman was mijn kamergenoot. In het elftal speelden mannen als Van Breukelen, Van Tiggelen, Vanenburg, Van 't Schip, Gillhaus, Van Aerle, Winter en Arnold Muhren. Later zat ik ook nog op de bank bij een wedstrijd tegen Cyprus.'' Helaas bleef het bij die ene wedstrijd in Oranje.

"Ik was de laatste die afviel voor het EK. Het ging tussen Danny Koevermans en mij. Michels koos voor Koevermans vanwege zijn ervaring. Echt jammer, anders had ik zomaar deel uitgemaakt van de ploeg die in 1988 Europees kampioen werd. Overigens was die Michels een wat vreemde man. Hij zei bijna nooit wat.

Het enige wat hij tegen me zei toen ik tegen Griekenland mee mocht doen was: ''Niet nerveus zijn, gewoon je ding doen''. Ik vergeet die dag nooit meer. Dat kan ook moeilijk, want wekelijks word ik er nog op aangesproken door mensen. Het desbetreffende shirt en uiteraard het haasje dat iedere debutant in Oranje kreeg heb ik uiteraard nog.''

Na zijn buitenlandse avontuur belandde Joop bij FC Dordrecht. Elf jaar lang stond hij daar op de loonlijst, als speler, assistent-trainer en hoofd jeugdopleiding. Als interim-trainer had hij zelfs nog een aantal maanden de hoofdmacht onder zijn hoede. "Voetballen ging op een gegeven moment niet meer. Op mijn 31e werd ik afgekeurd. Ik had net voor vier jaar getekend bij Dordrecht toen ik zwaar geblesseerd raakte. Mijn knie is helemaal verrot en en ik heb geen meniscus meer. Ooit krijg ik een kunstknie, dat staat vast.''

7 reacties
Meer berichten